Jestem zakochana w kimś innym.
Nie mogę z tobą zamieszkać.
Dlaczego właśnie on?
Megu...
Proszę, bądź przy mnie.
Tak.
- W porządku? - Tak.
Dobrej nocy.
- Mamo. - Hmm?
Chciałbym, abyś kogoś poznała.
Kogoś, kto mnie wspiera.
Jestem Hongo Megumi.
Megu studiowała ze mną, teraz jest pielęgniarką.
Rozumiem.
Chciałbym dać jej klucz do domu.
Mogłaby tu zostać, kiedy ty wrócisz do Yamanashi.
Jesteś pewien, że możesz na niej polegać?
Jeśli potrzebujesz, możemy opłacić dodatkową pielęgniarkę.
Nie, w porządku.
Zaraz idziemy porozmawiać z jej mamą.
Dziękuję.
To dziwne uczucie...
...kiedy przyprowadzasz byłego chłopaka, Megumi.
Megumi i ja znów jesteśmy ze sobą blisko.
Megumi jest pielęgniarką.
Jestem pewna, że może ci pomóc na wiele sposobów.
Chcę być blisko tak Takuto, jak to tylko możliwe.
Przepraszam za wszystkie kłopoty, których dostarczam.
Czy ty wiesz, co ty robisz?
Wiem.
Gdybyś wiedziała, nie robiłabyś tego.
Zrobiłabym.
Nie, nie zrobiłabyś.
Zerwałaś z Shigeyukim?
Byliście zaręczeni! To nie takie proste, rozumiesz?
Już powiedziałam, rozumiem.
I Shigeyuki się na to zgodził?
Megumi, otwórz oczy.
Muszę iść do pracy.
To niedopuszczalne!
O czym chcesz rozmawiać?
Nie wiem, co powiedzieć...
Co takiego??
Chyba zdajesz sobie sprawę, że jesteś ostatnią osobą, którą chciałbym teraz widzieć?
Wybacz mi.
To wszystko moja wina.
Proszę... przebacz Megu.
Nigdy więcej nie pokazuj mi się na oczy.
Nigdy więcej nie chcę was widzieć.
Wchodzę.
- Idziemy? - Mhm.
Co się stało?
Sprowokowałem go.
Rozumiem.
Dzień dobry.
Oh.
Doctorze, przyprowadziłem dziś ważną dla mnie osobę.
Jestem Hongo.
Witam, nazywam się Tanimoto.
Usiądź.
Jest pielęgniarką, więc doskonale mnie rozumie.
Wysłuchuje twojego narzekania?
Myślę, że tak będzie w przyszłości.
To bardzo ważne, mieć kogoś, przed którym można się otworzyć.
Tak.
Cóż... twój oddech jest znacznie słabszy.
Ale na razie nie musisz zmieniać sposobu życia.
Nic na siłę. Przyjdź do mnie od razu, kiedy coś się zmieni.
Dobrze.
Ah, powinienem ci także wyjaśnić o co chodzi, Hongo?
Na pewno dużo wiesz, w końcu jesteś pielęgniarką.
Proszę wyjaśnić.
Uważam, że zwiotczenie mięśni oddechowych będzie następne.
Kiedy symptomy się nasilą i paraliż przybierze na sile...
...będziemy musieli zrobić dziurę w tchawicy i Takuto będzie oddychał przez wentylator.
Oddychanie w ten sposób jest jedyną drogą do przezwycięzenia tego problemu na dłuższą metę.
Będziesz musiał zdecydować, czy będziesz chciał żyć podłączony do wentylatora.
Ale co gorsze...
podczas nasilania się symptomów, twoja decyzja może ulegać zmianie.
Ale kiedy raz zdecydujesz się na wentylator, nie będziesz mógł już zmienić swojej decyzji.
Ponieważ jest to ważna decyzja, zagrażająca życiu...
...kiedy będziesz już musiał korzystać z tej maszyny...
...będziemy musieli przeanalizować to z Twoją rodziną.
Megu, w porządku?
Tak, a ty, Takuto?
Tak, jest dobrze.
Zastanawiam się ile jeszcze razy będę musiał się na to przygotowywać.
Subtitles by shinami
[The Hours Of My Life]
Gdzie Rikuto?
Zaprosiłem go, ale nie chciał dziś do nas dołączyć.
Rozumiem.
Jedzenie gotowe.
Mogę prosić o chwilę?
Co się stało?
Zachowałem je.
Można się było tego po tobie spodziewać, Mamoru.
Próbowałem, ale po prostu nie mogłem ich wyrzucić.
Bardzo ci dziękuję.
- Dziękujemy. - Smacznego.
- A teraz ważniejsza część. - Powinniśmy jeść, albo się spali.
Nie.
Ah.
Hina.
Huh? Słucham.
Kocham cię bardziej, niż kogokolwiek na świecie, Hina.
Zostaniesz moją dziewczyną?
Proszę.
Nie.
Co?
Wyjdę za ciebie.
Moim wiecznym kochankiem jest Ed.
Ale nie mam nic przeciwko, gdybyś ty był mężem.
Chcesz, czy nie?
Chcę!
Wyjdziesz za mnie?
Tak, wyjdę.
Tak...
Tak! Tak!
- Tak! Tak! Tak! - Gratuluję.
Gratuluję.
- Tak! Tak! - Nie.
- Proszę. - Dzięki.
Nadal gorące.
Rikuto, zostawiliśmy ci jedzenie.
Mhm.
Powinieneś był z nami zjeść.
Nie zdecydowałem jeszcze, co chcę robić w przyszłości.
A nawet jeśli już zadecyduję...
...martwię się, że nie poradzę sobie w kontaktach z innymi.
Co?
Kiedy jestem z tobą, mówisz mi, gdy robie coś nie tak.
Ale inni nie będą tego robili.
Nie powinieneś się tym tak zamartwiać.
Przypominam sobie najgorsze momenty ze studiów...
i nie mogę o nich zapomnieć.
A jedzenie?
Nie jestem głodny.
P...
Le...
Cy...
Bolą pana plecy?
Dobrze.
Proszę wybaczyć.
Tutaj?
O czym ty mówisz? Byłeś po prostu zbyt zależny.
Posłuchaj, konflikty z ludźmi mogą się zdarzyć wszędzie.
Mnie także się zdarzają.
W szpitalu i poza nim, kłótnie nie są powodem do rezygnacji.
Nie możesz zamknąć się w sobie, ponieważ nie możesz sam poradzić sobie z kłótniami.
To moja wina.
Zbytnio go niańczyłam.
Ja rozwiązywałam za niego wszystkie problemy.
Żle go wychowałaś, bo zawsze robiłaś wszystko za niego.
Ty za to nie robiłeś nic, nie masz prawa mnie pouczać.
Tylko zabawa na placu zabaw albo wycieczka do zoo...
A co z normalnymi obowiązkami rodziców?
A wiesz, jak ciężko jest prowadzić szpital?
Ale zawsze razem wyjeżdżaliśmy...
- i byłem na każdym szkolnym wydarzeniu. - Dla kogo to robiłeś?
- Co chcesz powiedzieć? - Robiłeś to, bo chciałeś być dobrze zapamiętanym.
- Proszę, przestańcie. - Przestańcie.
Po pierwsze, zrozumcie dlaczego Rikuto cierpi.
Powiedziałem, bo jest rozpieszczony.
Rikuto niechcący obraża ludzi i powoduje u nich dyskomfort.
Ma problemy z komunikacją.
Cierpi, bo nie może sobie z tym poradzić.
Tato, tobie się wydaje, że jest rozpieszczony...
...ale Rikuto został przyparty do muru.
Kiedy ludzie patrzą na mnie, widzą, że potrzebuję pomocy.
Ale nikt nie wie, że Rikuto także.
Jeżeli my nie potrafimy mu pomóc...
...to jaki jest sens w posiadaniu rodziny?
Wiem, że pragniecie, aby wrócił na medycynę.
Jest wielu ludzi, którzy chcą studiować a nie mogą.
Zdajesz sobie sprawę jakim jesteś szczęściarzem?
Zdaję.
Naprawdę to rozumiem, ale nie chcę zostać lekarzem.
Powinieneś pielęgnować tradycję, skoro urodziłeś się w tej rodzinie.
Czy to...
naprawdę jest najważniejsze?
Porozmawiam z tatą.
Po prostu rób to, czego pragniesz, Riku.
Przepraszam, mamo.
Nie przepraszaj. Dbaj o Takuto.
Mhm.
Będzie dobrze. Megu też będzie przychodziła.
Dobrze... do zobaczenia.
[1 nieprzeczytana wiadomość]
[Do Sawady] Ah.
To od Tamotsu.
Co ostatnio robiłeś? Nadal grasz w piłkę?
Ja nie jestem już w stanie mówić.
Jestem zaskoczony, że to postępuje tak szybko.
Jest mi także ciężej oddychać.
Myślę, że ten dzień nadchodzi.
Zdecydowałeś już, Sawada?
Co pisze?
Że nie może już mówić.
To prawda. Ma też wielkie trudności z jedzeniem.
Ja nie będę korzystał z wentylatora.
To nie tak, że bez niego umieram.
Wybrałem życie bez wentylatora.
W porządku?
Tak.
[Odpisz]
[Wysłane i odebrane]
[1 e-mail od Sawady Takuto]
Ładny zapach.
Cieszę się. Zmieszałam go specjalnie dla ciebie, Takuto.
ALS nie zabierze mi węchu.
To prawda.
I dotyk także pozostanie.
Tak.
Czuję się zrelaksowany.
Tak.
Myślę...
...że broszura, nad którą teraz pracuję, będzie moją ostatnią.
Moje tempo pracy bardzo spadło.
Rozumiem.
Więc muszę wykonać dzieło sztuki, nie?
Tak.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- To mój młodszy brat. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Dobra. Zróbmy to.
Dawno cię tu nie było.
Tak.
Jadę teraz do Tokio.
Dzisiaj Takuto jest ostatni dzień w pracy.
Rozumiem.
A co do Rikuto...
powinniśmy przestać na niego naciskać.
Starałam się być idealną żoną aż do teraz, ale...
...czuję się, jakbym żyła życiem kogoś innego.
Nie chcę, aby Rikuto się tak czuł.
Wychodzę.
Szefie, skończone.
Dobrze. Wydrukujmy ją.
Tak.
- Dziękujemy bardzo za ciężką pracę. - Bardzo dziękuję.
Chcielibyśmy usłyszeć kilka słów pożegnania.
Tak.
Wczoraj przypomniałem sobie moją rozmowę kwalifikacyjną.
Wtedy, chociaż byłem w stanie robić wszystko, czego zapragnąłem...
...nie miałem celu i spędzałem całe dnie na szukaniu jakiejkolwiek pracy napełen etat.
Kiedy dołaczyłem do was, pracowałem jak umiałem najciężej...
...i nauczyłem się jak trudna, ale i przyjemna może być praca.
Kiedy zacząłem chorować, traciłem możliwość robienia wielu rzeczy, jedną po drugiej...
Ale w waszej firmie...
...znajdywałem i spełniałem nowe cele.
Z pomocą was wszystkich...
i wsparciem...
mogłem nadal pracować.
Mogłem mieć jakiś cel w życiu.
Naprawdę chciałbym teraz wstać, uchylić głowę i powiedzieć, jak bardzo jestem wdzieczny...
...więc przepraszam, że tak tu siedzę.
Bardzo za wszystko dziękuję.
Dziękuję bardzo.
[Takuto, Rikuto]
Twoje i moje imię, oba zawierają kanji 'człowiek'.
To dobrze.
Mhm.
Już jesteśmy.
Witajcie w domu.
Jest przepiękna.
Takuto, pracowałeś tak ciężko.
Świetnie się spisałeś.
Jedzmy.
Czy tata coś mówił?
Nie, i nie martw się tym, Rikuto.
Jestem.
Dobrze się spisałeś.
- Muszę znaleźć swój nowy cel. - Ja też.
- Takuto, dzisiaj... - Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Pani Sato dzisiaj nie przychodzi?
Nie.
Więc zaraz pomogę ci się umyć.
Ja mu pomogę.
Tak, Megu pomoże mi się wykąpać.
Ah, rozumiem.
Idę już do domu.
Mogłybyśmy porozmawiać?
[Mama mnie pochwaliła.]
Dziękuję, że wspierasz Takuto.
Chciałabym spotkać się jednak z Twoją mamą.
Nie, nie musi pani.
Cóż, to nie jest normalna, standardowa relacja między młodą parą...
Nie, naprawdę...
Dla nas jest to zupełnie normalne.
Nawet jeśli ty się na to zgadzasz, jako rodzic nie mogę pozwolić wam na decydowanie samemu.
Jestem mamą Sawady Takuto.
Mama Megumi.
Proszę. Przepraszam, że tak długo.
Bardzo dziękuję.
Megumi bardzo pomaga Takuto.
Takuto... Nie wiem, co mam powiedzieć...
To musi być dla pani bardzo trudne.
Poczęstuję się.
Pyszne.
Cieszę się.
Rzadko jem coś tak drogiego.
Będę się cieszyła każdym kawałkiem.
Mój mąż odszedł wcześnie i sama wychowywałam Megumi.
Są rzeczy, których by pragnęła, ale nie możemy sobie na nie pozwolić.
Ale pomimo tego, wyrosła na mądrą dziewczynę.
- Nie powinnam mówić tak o własnej córce. - Nie, w porządku.
Tak ciężko pracuje jako opiekunka.
Myślę, że po prostu chce pomagać innym.
Naprawdę ma dobre serce.
Tak.
Nie może także zostawić Takuto samego sobie.
Szczerze... jestem zakłopotana.
Megumi ignoruje osobę, którą ma poślubić i zamiast tego pomaga Takuto.
Jest zaręczona?
Megumi chce na zawsze zostać przy Takuto.
Ale kiedy myślę, co musi znosić...
jako jej matka, nie mogę się na to zgodzić.
Przepraszam.
Także bardzo chciałabym pomóc Takuto, ale...
Nic o tym nie wiedziałam, przepraszam.
Znowu to czytasz?
Mhm.
To ty powinieneś iść na medycynę, nie ja.
Dlaczego ktoś nie może zrobić tego za mnie?
Oczywiście, że nikt nie może...
Co jest?
Co się stało?
Powiedziałam mamie Takuto, że nie chcę, abyś tam chodziła.
I tak mam zamiar chodzić.
- Megumi. - Jego choroba jest nieistotna.
To nie takie proste.
Żałujesz, że poślubiłaś tatę?
Wolałabyś poślubić kogoś, kto był zdrowy?
Nie.
Widzisz?
Cieszę się, że mogłam być z nim do końca.
Że byłam tu, kiedy umierał.
Więc pozwól mi także...
Ale jeśli miałabym znowu to przeżywać...
nie potrafiłabym.
A choroba Takuto jest o wiele bardziej okrutna, prawda?
Tak.
Co?
Dowiedziałam się, że Megumi była zaręczona.
Jej matka pragnie, aby poślubiła tego człowieka.
Oboje chcemy być ze sobą.
Przepraszam, że przychodze tak nagle.
Megumi.
Takuto.
Pan Tamotsu zmarł.
To nie tak, że bez wentylatora umrę.
Po prostu wolę żyć bez niego.
[Ja także nie zdecyduję się na wentylator.]
Takuto.
Hmm?
Nie chcę, aby nas rozdzielono.
Chcę być przy tobie cały czas.
Chcę spędzać z tobą każdą sekundę.
Tak. Zostańmy razem.
Megu.
Hmm?
Znalazłem kolejny cel.
Co takiego?
Takuto.
Wiesz, która jest godzina?
Tak, 6:13.
- Nie o to pytałem. - Już wiem.
Mój cel... znalazłem go.
Rozumiem.
- Co o tym myślisz? - Myślę, że to świetny pomysł.
- Chciałem ci o tym powiedzieć od razu. - Jesteś za głośno.
Mama śpi.
Oh, dobra.
Będziesz w stanie powiedzieć o tym tacie?
Tak. Ale kiedy?
Zapytam, czy jest wolny w sobotę.
Dobra.
Oh...
Wtedy jest ich rocznica.
O co chcecie mnie zapytać?
Najpierw Rikuto.
Proszę, pozwólcie mi wrócić na uniwersytet.
Chciałbym zostać archeologiem.
Chciałbym iść na studia w tym kierunku.
Proszę.
Dlaczego archeologia?
Ponieważ dinozaury to rzecz, którą się interesuję.
Będziesz w stanie wyżywić potem rodzinę?
Będę się starał. Dam z siebie wszystko.
Będę się sam utrzymywał.
Ni jestem pewien, czy dam radę dogadać się z ludźmi.
Ale dla archeologii, spróbuję to przezwyciężyć.
A ty, Takuto?
Ja także chciałbym iść na uniwersytet.
Chciałbym iść na medycynę.
Chcesz zostać lekarzem?
Nawet jeśli pójdę na studia, nie wiem, czy zdołam je skończyć, zanim mi się pogorszy.
Zajmie mi co najmniej rok, aby podejść do egzaminu.
Nie wiem, w jakiej kondycji wtedy będę.
Ale...
chciałbym rozpocząć naukę od razu.
Nie pozwolę ALS odebrać moich uczuć.
Takuto.
Pragnęliśmy, abyś w życiu szedł własną ścieżką.
Dlatego daliśmy ci na imię 'Takuto'.
Rikuto.
Zakorzeniony w ziemi...
Chcieliśmy, abyś żył z godnością i wiarą.
Wygląda na to, że jedyne, co mogę teraz zrobić, to zapłacić za rekrutację.
Oboje, idźcie swoją własną ścieżką.
- Tak. - Tak.
Dziękuję.
Zaczekajcie.
Mamy dla was prezent.
[11 Styczeń 1987]
[Mama i tata wzięli ślub.]
[To był początek naszej rodziny.]
[Dwa lata później, urodził się Takuto.]
[Takuto]
[Cztery lata później, Rikuto.]
Riku.
[Rikuto]
[Staliśmy się 4-osobową rodziną.]
[Ceremonia rozpoczęcia szkoły.]
[Robiliśmy wspólnie wiele rzeczy.]
[Tata jest szanowanym lekarzem.]
[Mama świetnie gotuje.]
[Takuto z ALS]
[Rikuto jest...]
[Przepraszamy, że musicie się o nas martwić.]
[Przepraszamy, że nie jesteśmy idealni.]
[Wybaczcie nam.]
[Pomimo, iż jesteśmy tacy...]
[Proszę, już zawsze bądźmy idealną rodziną.]
[Daliście nam życie.]
[Dziękujemy.]
[Dziękuję. Dziękuję.]
[Tata i mama]
[Szczęśliwej rocznicy.]
[Żyjcie długo i szczęśliwie.]
[Od Takuto. Od Rikuto.]
Dziękujemy...
Jestem dumna, że jestem waszą matką.
Zróbmy sobie razem zdjęcie pamiątkowe.
Pewnie.
Gotowi?
Czuję się dziwnie.
Ee?
Chyba Rikuto nie był gotowy.
Jeszcze jedno.
I jak?
- Niezłe, nie? - Tak.
[Sawada Takuto] [11 stycznia 2014]
Subtitles by shinami
[Nie chcę umierać... Po prostu boję się żyć...]
Takuto zaginął.